Μήπως είναι υπερβολή για τη Γουόρις Ντίρι να εκδίδει και δεύτερο βιβλίο με το ίδιο πάνω κάτω θέμα; Η αλήθεια είναι ότι τέτοιου τύπου μαρτυρίες έχουν πάντοτε μεγάλη απήχηση. Στο πρώτο της με τίτλο Λουλούδι της ερήμου μίλησε για την πορεία από την έρημο στις πασαρέλες. Τ
ώρα επιστρέφει στα πάτρια εδάφη για να τα δει με διαφορετικό μάτι. Οι συνθήκες μάς κάνουν επιφυλακτικούς. Μήπως επιδιώκει ακόμη μεγαλύτερη δόξα; Μάλλον όχι. Αλλωστε τα ζητήματα που υπερασπίζεται μάλλον δεν συγκινούν όσους περιφέρονται σε ένα glamorama. Η Γουόρις Ντίρι μάχεται κατά της κλειτοριδεκτομής ή όπως πιο ευγενικά αναφέρεται «ακρωτηριασμός των γυναικών» και έχει γίνει ειδική πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών. Το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να τη συναντήσει πριν από δύο χρόνια, όταν μεταφράστηκε το πρώτο βιβλίο της στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.
Στον παρόντα τόμο, από τις εκδόσεις Γκοβόστη, η Ντίρι διατηρεί τον αυθορμητισμό της αφήγησης. Γράφει όπως ομιλεί, με τη συνδρομή επιμελήτριας που συνυπογράφει το πόνημα. Δεν πρόκειται για λογοτεχνία, όμως η ζωή εν προκειμένω είναι πολύ πιο περιπετειώδης και ενδιαφέρουσα από οποιοδήποτε λογοτεχνικό αφήγημα.
Στο προηγούμενο βιβλίο είχαμε μάθει πώς η Γουόρις Ντίρι δραπέτευσε από τη Σομαλία και με χίλια δυο βάσανα κατάφερε να φτιάξει μια καριέρα και να αγαπήσει έναν άνδρα, όντας «ακρωτηριασμένη». Τώρα από τις πρώτες σελίδες αναφέρεται στην ανατροφή του παιδιού της. Η οικογένεια του συζύγου της - και κυρίως η αμερικανίδα γιαγιά του - δεν φαίνεται να συμμερίζεται τις πολιτισμικές απόψεις της. Θεωρούν ότι κάνει λάθη ενώ απλά επιδίδεται σε «αφρικανικές συνήθεις». Σε τέτοιες φάσεις όλοι θυμούνται τη μαμά τους. Ετσι και η Ντίρι έφτιαξε τις βαλίτσες της και πέταξε για τη Μογκαντίσου. Το πρώτο βράδυ κοιμήθηκε σε μια ψάθα με την κουνιάδα και την ανιψιά της και ξύπνησε όταν ένιωσε έναν σκορπιό να περπατά πάνω της. Αρκετά τρομακτικό και εξωτικό συνάμα.
Η ιστορία εκτυλίσσεται έτσι, μέσα από τα μικρά που είναι εν τέλει και τα μεγάλα. Γιατί αν η Ντίρι γινόταν υπάκουη στον αδελφό της, φορώντας πιο μακριά φούστα, αυτή η μικρή, ασήμαντη υποχώρηση θα ήταν η ένδειξη ότι η ζωή της ακολουθεί άλλο δρόμο.
28 Ιουλίου 2002
|